Eleonora Kałużyńska (Burokas), foto Robert Kukułka

Eleonora Kałużyńska (Burokas)

Urodziła się 11 kwietnia 1942 roku w Mickunach na Wileńszczyźnie jako pierwsze dziecko Jadwigi z domu Pietrowskiej i Józefa Burokasa. W sierpniu 1945 roku wraz z matką, babką Apolonią Burokienie i dwójką młodszego rodzeństwa, Aldoną i Józefem, została wywieziona w głąb Rosji do posiołka Szarwol (mołotowskaja obłast, biełojewski rejon). Podróż w bydlęcym wagonie prawie kosztowała ją życie. Tylko cudem uniknęła śmierci. Takiego szczęścia nie miał jej kilkumiesięczny brat, który zmarł po dotarciu na miejsce. Na zesłaniu spędziła dwanaście lat. Chodziła do przedszkola utworzonego terenie osady dla deportowanych dzieci, w którym pracowała jej matka, a potem uczyła się w rosyjskiej szkole. Z rodziną powróciła do Polski w 1957 roku i na stałe zamieszkała w Dzierżoniowie. Naukę kontynuowała we Wrocławiu, gdzie ukończyła technikum ekonomiczne. Swoje życie zawodowe związała z pracą administracyjno-biurową. Jest członkiem Związku Sybiraków i Stowarzyszenia Kresowian w Dzierżoniowie.

 
 

 
 

1
 Represje sowieckie wobec Polaków po zakończeniu II wojny światowej

2
 Deportacja w głąb ZSRR w sierpniu 1945 roku

3
 Droga do szkoły w Sawinie

4
 Warunki życia na zesłaniu

5
 Śmierć, głód i trudne warunki bytowe na zesłaniu

6
 Warunki mieszkaniowe w osadzie Szarwol

7
 Życie w osadzie Szarwol

8
 Praca matki na zesłaniu

9
 Śmierć Stalina w 1953 roku początkiem starań o powrót z zesłania

10
 Wyjazd do Polski w 1957 roku

11
 Trudne decyzje związane z wyborem mieszkania po przyjeździe z zesłania

12
 Początkowe trudności z opanowaniem języka polskiego po przyjeździe z zesłania

13
 Problemy z przystosowaniem do nowych warunków po powrocie z zesłania