Tadeusz Szwajcer

Urodził się w 1943 roku we Lwowie jako pierwsze i jedyne dziecko Leopolda Szwajcera i Weroniki z domu Zawidlak. Przed wojną jego matka pracowała w zamożnej rodzinie żydowskiej jako opiekunka dziecka, natomiast ojciec był zatrudniony w warsztatach naprawczych jako tokarz. Podczas okupacji niemieckiej rodzice pana Tadeusza w swoim mieszkaniu we Lwowie ukrywali Żyda, swojego wcześniejszego sąsiada. A gdy sytuacja okazała się zbyt niebezpieczna, przewieźli go do krewnych, dzięki czemu przetrwał Zagładę. W 1945 roku rodzina Szwajcerów opuściła Lwów. Początkowo zatrzymała się u krewnych we wsi Blizne na Podkarpaciu. Leopold Szwajcer, poszukując miejsca do osiedlenia na stałe, w 1946 roku trafił do Dobrocina. Rok później dołączyła do niego żona z synem. Pan Tadeusz po ukończeniu szkoły podstawowej w Dobrocinie kontynuował naukę w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Bielawie, a następnie podjął pierwszą pracę na stanowisku tokarza w Dolnośląskiej Fabryce Krosien w Dzierżoniowie. W latach 1971–1982 Pracował w Państwowych Zakładach Zbożowo-Młynarskich w Dzierżoniowie, a potem w Państwowym Ośrodku Hodowli Zarodowej w Dobrocinie, skąd w 2004 roku przeszedł na emeryturę. W 1979 roku, za wzorowe i sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej, został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. Razem z żoną Janiną wychował jedną córkę.