Tadeusz Nowacki

Urodził się w 1938 roku w Wilnie jako drugie z trojga dzieci Krystyny z domu Jastrzębskiej i Ludwika Nowackich. Okres wojny spędził w Wilnie. Jego ojca w 1944 roku Sowieci osadzili w więzieniu na Łukiszkach, a następnie zesłali do kopalni w Donbasie. W roku 1945 wraz z matką i rodzeństwem opuścił Wilno i wyjechał do Polski, do wsi Wiśniowa Góra (województwo łódzkie). Tam odnalazł ich ojciec, który uciekł z Donbasu na Ziemie Zachodnie. W 1946 roku rodzina zamieszkała w Bielawie, gdzie Tadeusz Nowacki ukończył Publiczną Szkołę Powszechną nr 2 oraz Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego. Pierwszą pracę podjął w Szkole Podstawowej nr 4 jako nauczyciel geografii i wychowania fizycznego. Po odbyciu służby wojskowej swoje życie zawodowe związał z branżą włókienniczą. Pracował w Bielawskich Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. Dąbrowszczaków (później „Bieltex”) między innymi na stanowiskach kierownika transportu, kierownika działu socjalnego, kierownika zaopatrzenia. Od najmłodszych lat zdradzał zamiłowanie do sportu. W latach 1951–1952 grał w drużynie trampkarzy Klubu Sportowego „Bielawianka”. Trenował pływanie w Klubie Sportowym „Ogniwo” w Dzierżoniowie i grę w ping-ponga w Klubie Sportowym „Start” przy Spółdzielni Pracy „Metalowiec” w Bielawie. Był mistrzem powiatu w tenisie stołowym w deblu. W 1962 roku uzyskał z rąk Stanisława Grędzińskiego, mistrza Europy w biegu na 400 metrów, uprawnienia sędziowskie w zakresie lekkiej atletyki. Był jednym ze współtwórców siatkarskiej sekcji „Bielawianki”. W latach 1983–2000 pełnił funkcję wiceprezesa Klubu Sportowego „Bielawianka”. Obecnie przebywa na emeryturze. W roku 2016 został uhonorowany srebrną odznaką „Za zasługi dla piłki siatkowej”. Odznaczenie odebrał z rąk Pawła Papke, ówczesnego prezesa Polskiego Związku Piłki Siatkowej.